arjantin, naber?
okur, belki tanımıyorsundur.. arjantin kebapçı. öyle dandik filan da değil, mahalledeki kebapçılar arasında hatırı sayılır bir yeri var. güzel yanı, hiç yapmamış olsam bile, iki buçuk litrelik kola alıp gidebiliyorsun, yemek hazırlanana kadar da dolaba koyuyorlar. yapan gördüm. vallahi.
ama bu demek değil ki ankara'nın insanı ile ilgili iyimser fikirler taşıyorum. istisna çünkü bu tip hadiseler. genel olarak zaten insanlara güvenmiyorum da..
bu arada, geçen gazetede gördüm, çok ama çok az güveniyoruz birbirimize. en çok güvenenler de isveçtir, norveçtir. serin çünkü hava, insanların birbirlerini kandırmaktan daha önemli meseleleri var. penguenler gibi düşünün. şartlar zorlaştıkça birbirine sokulacaksın. hele ki kaynakların yeterli ise.. çok yatıyor aklıma norveç'e taşınmak. ama nasıl.
bu arada, bir önceki yazımdaki konuşmayı dün genel müdüre karşı gerçekten yaptım. artık kesinlikle işsizim ama öyle de rahatım. fazlası var, eksiği yok. çok hoş oldu. işsizim ama. elektrik mühendisi filan lazımdıysa şeyapın.. bi konuşalım.
ben tabii, çok da konuşmak istemiyorum bu gece.. bu gece yalnız kalayım dedim, izah da edemedim, bir sürü ondan sonra sıkıntılar filan.. oysaki balık benim burcum, olayım yalnız kalmak. başka hayatlar hep misafirliğe gitmişim gibi geliyor. yanımda biri varsa mesela o gidecek, garanti. hiç gidilmediği olmadı çünkü, aklım almıyor birinin gitmemesi nasıl olur diye..
böyle olunca, zaman zaman yeteri kadar yalnız kalmamışsam sen o yalnızlığı bir özle, bir burnunda tütsün.. bir yandan gidesim de gelmiyor bazen, mesela aşık olduğum birinin yanındaysam.. hadii.. içgüdüler gidesi, gönül kalası.. çok başka haller oluyor o zaman işte, geriliyorum, geriyorum. ben, bakmayın şikayet ettiğime filan, yaşamış bulunduğum hayatı on numara hak ediyorum.
o halde, madem işler güçler de başladı, size müslüm gürses'in nihavent saz semai'si şarkısının girişindeki şu dizelerle seslenmek istiyorum:
ya da istemiyorum lan. zor geldi yazması, gözüm de televizyonda..
hadi öptüm.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder