Cuma, Kasım 26, 2010

doğrusu vedaları biraz seviyorum.

giderayak insan farkediyor diye ne kadar sevdiğini, sarılması filan bambaşka oluyor diye vedalardan biraz hoşlandığımı itiraf etmeliyim. acı bir yemek yemek gibi, keyfini canım yanarak hissedebiliyorum (duyumsayabiliyorum).

konuşmak artık zul geliyor, zira hevesim kalmadı. bütün sözler söylenmiştir kesin. dün de bahsettim, biliyorsun. bütün sevmekler de sevilmiştir zaten; azı, çoğu ve o enbaşkasıkesinbudurulanı. dolayısıyla, sevmek de artık pek öyle cazip değil.

hadi cazip oldu, ne olacak?

Hiç yorum yok: