kısmi var oluş (partial existence)

okuldan eve geldiğimde uyudum. çünkü hava güzelleşti, aldıktan sonra hevesle dün giydiğim kasket fazla gelecek biçimde hava sıcaklıkları istanbulu sardı. sıcaklık bana şeyh bedrettin destanını söyetene kadar pek konuşmayacağım, esas şikayet o zaman.

uyandım, kendiliğimden şarkı söylemeye başladım. leman sam'dan öğrendiğim, dünya umuruna meylini verme diye başlayan şarkı. dinlemek amaçlı bilgisayar başına gelirken kafamda şarkı var, bir taraftan japonya depremi.. kaç senedir peygamber de gelmiyor, heyecan arıyor besbelli: kıyamet yakındır fikirleri. ardından maya takvimi, o sırada askerde olma ihtimalim.. şayet mayalar yanılmıyorlarsa büyük eşeklik peşindeyim, yaşayacağım son bir kaç ayı da emir atında.. ayh, söylemesi bile berbat. bu arada, alamanya berbadı ödevinizdir, dinleyiniz.

telefonuma baktım, o aralar beni biri aramış, duymamışım. yatak hali, kızmamak lazım. oysa öyle güzel bir klarnet koydum ki melodi niyetine, duymayı da öyle istiyorum. telefondaki diyor bana (o diyor ki bana, sen yanmazsan..) bizim buradaki işimiz uzadı, pazartesi salı da devam edeceğiz. ee? eesi, amsterdam'da hafta sonu ne yapılır diyor. ben dedim amına korum böyle işin. kusura bakmayın ama, öyle. ben neyin peşindeyim siz neyin.

yukarıdaki fotoğraf amsterdam'dan, 2006 senesinden. fotoğrafı çeken kerdem. kerdem ki, benim doğal yol arkadaşım. yol dedim mi kerdem gelir aklıma. bu telefona bu klarnet melodisini koyalı bir tek o aradığında duydum, doğum günümdü. tesadüfünü sevdimini.

birkaçınıza bahsettim, bu aralar cep telefonum rekorlar peşinde. pili haftalarca dayanıyor, görmelisiniz. sanıyorum bitmeyi unuttu ve insanların uğruna gecelerini tükettiği, dirseklerini çürüttüğü sınırsız enerji benim cebimde geziyor. enayiler, termodinamik okusalar sınırsız enerji olamayacağını bilirler. bana bakmayın, ben kaldım, çok iyi bildiğimden değil, içgüdülerimden konuşuyorum.

böyle şeyler yani.. matah bir şey yok, blog açılmıyor diye hayıflanmaya hacet yok.