konuşmak değil, anlatmak istiyordum.

e çünkü öyle..

yani, konuşmak filan.. bilgi vermekten gelesi değil.. aklımdakini dışarı çıkarıveresi..

dinlemek de güzeldir, tamam.. şarkılar var işte, dinliyorum mesela. televizyonda varsa bir şeyler onları da dinliyorum. anlatırken sen, sevgili okur, güzel anlatırsan seni de dinliyorum.

yoksa, ben bir kimsenin derdini, yahut sıradan bir gününü, hatta sıradan olmayan bir gününü de öyle pek merak etmiyorum. suçlanacak bir yerim yok, kendim için de, sıradan bir günde anlatmaya değer bir şey bulamam. hatırlayacak bir olay olmaz ise uyumam ile o gün bitmiş, sonsuzlukta kaybolmuş gitmiştir. öyledir.

ama işe beni tutmicaksın okur. uzundu kısaydı demiceksin, anlatıcam. senin için değil okur, alınma üstüne. senin dinliyor olman sadece bir yardımcıdır anlatmama.. bak, dinleyen bulamadım mı yazıveririm, ben gene yapacağımı yaparım..

konuşmalıyım okur. anlatmalıyım. aklımdakileri, içmdekileri anlatmadığımda çünkü ben, demek ki anlatmaya değer değil diye düşünüp unutuyorum. engel olamıyorum.

öfkeliysem söylenip da da kızmam, seviyorsam anlatıp daha da bağlanmam.. hep işte, bu sebepten. kontrolüm de kolay oluyor. kızdığım bir şeyi anlatmıyorum mesela kızmak istiyorsam. bazen kızmak istiyorum anlatıyorum, o ayrı. seviyorsam da, baktım üzülüyorum seviyorken, susuveriyorum. geçiveriyor.

e bunların hepsi ama içeride bir yerde de duruyor, unutuyorum dediysem de, lafının açılmasına bakıyor..

öyle..