nefes nefese uyanmaya benzer, korku.. aniden adrenalin damarları dolduruverir..
çok korktuğum bir olay ile yüzleşmek zorunda kaldığımın sabahında, benliğimi daha büyük bir korku sarıverdi.
kendimi tutamayarak, ortalama 45 dakikada bir ağlamaya başlıyorum. hangi korkum sebep oluyor bilmiyorum. dışarı çıkmıyorum tabi, enayi miyim.. böyle görünür müyüm..
burada gelip senle konuşuyorum ben de okur..
birkaç gün böyle, sonra zaten her şey netleşecek. ama bu bir kaç gün, benim için zor olacak. aslında zorluğu yok, zaten müdahale şansın olmuyor.. o kendi kendine oluyor, ben alet oluyorum.
durup dururken hıçkırarak ağlamak da çok ilginç bir tecrübe bu arada, böylesi olmadıydı.
kim bilir neler göreceğim daha..
ya da, bazı şeyleri hiçbir zaman göremeyeceğimi, yaşayamayacağımı öğreneceğim.. işte bak bu fena.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder