fizy in the office : fuzzylogic

nazan öncel yazıyorum, tümünü oynat diyorum, pimimi oynatıyor yerinden, içimde bir şeyler patlayacak gibi oluyor, ama yetmiyor, çatladığıyla kalıyor.

gidelim buralardan diyor, ulan diyorum, olur gibi geliyor, 4 dakika 31 saniye sonra fikrini değiştirip bu havada gidilmez diyor.

şaşırıyorum, korkuyorum, gözlerimde küçülüyor. meğer uzaklaşıyorum. nereye böyle demesine kalmadan kendimi beni hatırla denirken buluyorum.

sonra log in olurken blogger'a beni hatırla dediğimde farkediyorum, ben aslında karşımdaki kişinin gözünden görüyormuşum ve bütün hayat nahoş bir vice versa imiş.

sıra kunduram sandukam zembilim'e geldiğinde, ben bu yazıyı göndermeden önce son kere okuyor oluyorum. fizy'nin sıralamasına şaşırsam mı derken, hayatın bu süreci bizim için böyle sıraladığını görüyorum, şaşkınlığım başlamadan geçiyor.

koşup üstünü örtüyorum.