lunchbreak

aah..

sabah sekizde bu kadar yorgun gencin sokaklarda olması hiç doğru değil. bunun sürdürülebilir olmayacağı da açık.

bir iki gün sonra maaş yatırdıklarında ancak biraz sevinebileceğim, yoksa bu çalışma işinde sevdiğim hiçbir yön yok. heyecan duymuyorum. sözleşmelere göz atmam gerekiyor, faturaları bunlara göre yapmalı, yeni müşteriler veya tedarikçiler.. allahım.. ben elektrik mühendisiyim.

evimden çok bahsettim, küçücük. çok hoşuma gidiyor bu. toplaması hemen oluyor mesela. küçük de bir televizyonum var. büyüğünü alacağım ama seyredecek zamanım yok diye duruyor. bundan bahsediyorum.

motosikletim mesela duruyor, bazı akşamlar sırf hep yatmış olmasın diye binip mahalleyi gezdiriyorum. boynum o kadar çok ağrıyor ki. bilgisayar başında sürekli oturmaktan tabii. bir de allahın belası bir kablo var ayağıma takılıyor, koparıp atacağım, suyu ısındı.

alnım, şakaklarım.. alerjik midir ne bela ise dökülüyor. stresli veya üzgün olduğum dönemde arttığını gözlemledim. dün ik direktörü yanımdan geçerken sordu, kızarmışsın filan. kızarırım tabii, bu aralar biraz gerginim dedim. işler yolunda, gergin olman için bir neden yok diyor. he ik direktörü, he. ne dicen.

yetmiyor gibi soğuk algınlığı. ciğerlerimi kusacağım. akciğerlerimin ucu acıyor desem anlar mısınız? sanki içi dolu ve alt ucu da acıyor işte. sizin anladığınız gibi etrafımdaki iş arkadaşları da anlar mı? anlamazsa ben üzülmekte haksız mıyım?

ah bir de şu gençlerin heyecanı.. bir tanesi toplantıda üç defa sözümü kesti. toplantıda, benim, tam üç defa, sözümü, kesti. sanıyorum ben de biraz olgunlaşmaya başladım, yoksa tahammül edeceğim şey değil.

neyse.. öğle yemeği arasında yanınıza uğramış oldum. ah, yanınız ne iyi gelir bana. biraz da nouvelle vague dinlersem, sanırım ölümden dönerim.

gözlerinizden öpüyorum.