karşımda güzel bir kadın oturmuyorsa rakımda buz olup olmamasının hiçbir önemi yok.

"bana bakıp bakıp da acıma öyle. dolaşıp bir başıma geziyorsam başı boş, bu benim kendi itliğim."

okur, naber?

seni pek bunaltmak istemiyorum. neşeli bir anındaysan seni şöyle alayım.

kalan okur, naber?

ben pek iyi değilim. yalnızım bi kere. kimseyi arayıp dışarı çıkmayı teklif edemedim. eskiden beri edemem. bu ruh hali pek sağlıklı değil ama tam olarak şöyle düşünüyorum: ben olsam benimle cuma veya cumartesi akşamını geçirir miydim? çabuk sıkılan, dışarıda eğlenmeyen birisiyim. insancıkların hayatında ertesi günü düşünmeden eğlenebilecekleri kaç gece var zaten..

neticede, yollara düşüp elim cebimde yürümek durumunda kaldım. bildiğim kadarıyla hiç kimseyle göz göze gelmedim.

yazı yazmak iyi geliyor. ben anlatmak istediğim zaman gelip böyle anlatıyorum. sen de duymak istediğin zaman duyuyorsun. bu yüzden, burada anlattıklarımla kimsenin zamanını aldığımı düşünmüyorum. bu, yüz yüze görüşmelerde beni anlatmaktan alıkoyan en önemli sebeptir.

insan yalnız başınayken acılarıyla baş edebilmeli. birileriyle paylaşma ihtiyacını ortadan kaldırabilmeli. an olur, paylaşacak kimse bulunamayabilir. yahut acısını paylaşabileceği tek kişi o anda tansiyonu düşmüş, evinde yarı baygın yatıyor olabilir. dünya hali.

"kim olursan ol, ne istersen yap, sen de bu dünyada tek başınasın."

irlandalı sevgilim gitti. bu benim için çok büyük bir acı. yekten söyleyeyim, kurtulayım. her lafım bir şekilde dönüp dolaşıp ona çıkıyor madem, lafa da eziyet etmeyeyim.

hayatın boyunca kısa kısa ilişkilerle gelmişsin, ne diye kurulu düzenini bozarsın. benimki de iş. kaç hafta geçti, en yakın arkadaşımı kaybetmiş olmanın ızdırabından hala bir sevgili yitirmenin acısını hissedemedim.

anlatacak o akdar çok şey birikti ki. başkasına anlatsam öyle olmayacak. denedim, biliyorum. bir sürü insana bir sürü şey anlattım. çoğu çok yersiz şeylerdi, gene de anlattım.

iyi değilim dedim yazının başında, kötü de değilim. doya doya özlüyorum. badem şekeri görüyorum özlüyorum, evimde bıraktığı saç fırçasını görüyorum özlüyorum, evimde bıraktığı başka eşya göremiyorum daha çok özlüyorum..

"ağlamak ağlamamak bir ölçü değil, fiziksel bir hal sadece."

 en yalnız hislerimle, gözlerinizden öpüyorum.