kolera günlerinde aşk

vaktiyle okuduğum bu kitabın filmi şu an televizyonda. adamın tipi, adam dediğim de esas karakter ama adını bilmiyorum, dikkat etmemiştim, tahminime yakın. ben tenini daha solgun düşlemiştim.

aklıma bazı kadınların nasıl da aşağılık olduğu geliyor. bir kaç sevgilimi dövüp saçlarından sürükleseydim hala beni seviyor olacaklarına çok eminim. benzer şekilde, aynı kadınları sırf el üstünde tutmayarak gitmemelerini sağlardım.

sadece sikilmek isteyen kadınlardan iyiden iyiye nefret ediyorum artık. aşık olmak için o kadınları seçtiğim için ise kendimi affetmem. af dilemeyi de sevmiyorum zaten.

kendimi neden sevmeyişimi zaten önceki yazımda anlattım. hatırlatayım, benzer sözler ile benzer hikayeleri başlatmak çok kolay bir hale geldi.

bana tekdüzelik yakışmıyor.