mahalle

bu internet işi iyi olmadı.

bir yerde bir yazı görüyorsun, bir resim veya ne bileyim, bir şekilde birisi ile tanışıyorsun. çok acayip seviyorsun, ama, gerçekten çok seviyorsun. diyorsun ki, çok sevilebiliyormuş. dertleşiyorsun, eğleniyorsun, sana yüz vermeyen kızları anlatıyorsun, sana yüz verenleri anlatıyorsun ama bu sefer daha çok eğleniyorsun, filan..

romantiklerden değilim (merhaba irlandalı sevgilim!) biliyoruz. yani, eskiden ne iyiydi her şey ayakları yapsam eğreti duracak. çok zaman internetten arkadaş edinmeyi savundum da.. okulda birisiyle aynı sınıfa düşmüşsün, onu tanıdıkça beğenmişsin arkadaş olmuşsun gibi düşün. bir siteye üye olmuşsun, filan.. aynı senaryo.

ama az önce, içimde çok derin bir acı hissettim. gerçekten, somut bir acı hissettim. yalan söylemiyorum. ne yalan söyleyeyim canım aa, delirdiniz..

sesi soluğu kesilmiş bir arkadaşım vardı, bloguna denk geldim. biraz göz atabildim, ben çok okuyamam çünkü öyle şeyleri.. canım yanınca yani, yoksa iyi okurum.. sesinin soluğunun kesilmesi hayra değilmiş.

bencil bir piçim, ilk önce biraz sevindim, beni sevmekten vazgeçip hayatından çıkarmadı diye.. çok geçerli bir sebebi varmış yok olmasının diye..

sonra gözlerim doldu.