extraordinarily unhappy.

bu yemeği yalnız ve güzel kendime ısmarlıyorum. Ocak2011-twitter

üretememe sancısı, yalnızlık sıkıntısı ile birleştiğinde gör başına neler gelir okur. istanbul güzel şehir, ayrılacak olduğumu düşünmek daha da güzelleştiriyor. yalnız başıma yürümek birileriyle yürümekten daha fazla yoruyor, neden bilmiyorum boynum çok ağrıyor. tahminim, birisiyle yürürken bir şeyler anlatıyor olduğum için sürekli hareket ediyorum, onun için ağrımıyor.

bir yalnızın en çok üzüldüğü an hasta olduğu anlardır. masajı çok seven bir yalnızın en çok üzüleceği hastalık da boyun ağrısıdır. zira boyun kola bacağa benzemez, masajı ikinci bir kişiyi mutlaka gerektirir.

ankaradaki evimde de yalnız yaşardım. ağrıdan gözlerim yaşarırken çaresizce koltuğun kolçağına (kolçağın doğru kelime olduğundan emin değilim) boynumu dayayıp da ağrımı geçirmeye çalıştığımı hatırlarım.

uslanmış değilim. bundan sonraki bütün evlerimde de yalnız yaşamayı düşünüyorum. gönlümü tutamam, kadınlarım olur. kabul ediyorum bunu, istiyorum da. yalnızlığı bu kadar sevmezken zaten aksi türlü bir hayat benim için çok zor olacaktır.

yazımı tekrar okurken, bu arada ubuntu güzel, çalan şarkı "Bilinmiyor, Bilinmiyor albümünden söylüyor." anonsu eşliğinde başlarken anlıyorum her şeyi, oyun zamanı sona erdi.