okurken kafanı hafif sola eğ, emi?

insanı bazen yatağından kaldırır devrik cümle aşkı. aptal edebiyatının, eline kalem almışların ilk sığınağıdır sonda olmayan yüklemler. o yazanlar bilirler ki böyle dedikleri zaman daha anlamlı olur yazının dediği. olur olmaz yerde "bazen" demeli, hani insan bir gül yaprağındaki çiğ tanesine bakar dalar ya, işte o anki gibi düşünmelidir, gene aynı gülün dikeni parmağını kanatırcasına. kolpadır devrik cümle edebiyatı, gerizekalıdır. ama utanmaz bundan! giderken arkasında bıraktığı enkazdan utanmayanlar gibi.